สะกิดใจ  ฝากให้คิด (2)

อดิศักดิ์  แจ่มจิราศัย

                        วันที่  24  สิงหาคม  พ.ศ. 2559

            ตกกระได  พลอยโจน  โบราณว่า

            ก่อนปี  พ.ศ.2530  ได้รับงาน  ราวบันไดและราวกันตก  ตึกสูงตรงข้ามสนามกีฬาศุภชลาศัย       ปทุมวัน  ท่านที่เป็นช่างย่อมทราบดีว่า  การจะตั้งราวบันได  หรือราวกันตกนั้น  จะต้องไปวางแพท  โดยการสกัดพื้นหาเหล็กโครงสร้าง  หรือเอาง่ายๆ  ทำเหล็กแผ่นหนาสามถึงหกมิล  เป็นแผ่นสี่เหลี่ยม  เจาะรู  ฝัง EXPANSION  BOLT  พุกเหล็ก  จากนั้นก็เชื่อมเหล็กแป๊ป  ยาวประมาณสิบห้าถึงยี่สิบเซ็น  ที่สำคัญขนาดต้องให้ได้พอดี  เสียบเข้าแป๊ปสเตนเลสได้  ไม่แน่นจนเสียบไม่เข้า  ไม่หลวมจนโยกได้  เพราะถ้าหลวมโยกเยก  ราวบันได  หรือราวกันตก  ก็จะโยกเยกเช่นเดียวกัน

            ซึ่งบางครั้ง  หาสลีฟที่มีขนาดไม่พอดีกับรูในแป๊ปสเตนเลส  ก็ต้องนำท่อเหล็ก  ไปจ้างโรงงานรีดแป๊ปเหล็กให้ได้พอดีๆ เอาแบบฟิตๆ

            เมื่อแบ่งระยะ  ฝังเหล็กแผ่น  เชื่อมสลีฟเสร็จก็เสร็จขั้นตอนหน้างาน  กลับมาโรงงาน  สั่งแป๊ปสเตนเลสมาตัดตามความสูง  บากปากรับราวบน  ขัดเงาพร้อม  นำเข้าหน่วยงาน  เพื่อทำการติดตั้งต่อไป

            แต่อนิจจา  แป๊ปสเตนเลสเสียบเข้าสลีฟเหล็กไม่ได้สักด้าน  ถ้าเป็นท่าน  ท่านจะทำอย่างไร  เสาตั้งสองสามร้อยต้น  ซื้อแป๊ปแล้วมาตัดบากปากใหม่  หรือยอมตัดสลีฟทิ้ง  ทำสลีฟให้เล็กลง

            ปัญหาทั้งหมด  เกิดจากขนาดแป๊ปไม่เท่ากัน  หลายวันก่อนผลิต  กับวันนี้ผลิต  ขนาดไม่เท่ากัน  ผู้ซื้อผู้ใช้อย่างเรา  ไม่เคยวัด  รู้เท่าไม่ถึงการณ์  คิดว่าโรงงานผลิตมาต้องเท่ากันแน่นอน  จึงเกิดความเสียหายใหญ่หลวง

            สุดท้าย  ต้องยอมตัดสลีฟทิ้ง  ซึ่งก็ไม่ใช่ง่ายๆ เลย  ตัดสลีฟด้วยแก๊ส  ตัดเสร็จพื้นผิวแผ่นเหล็ก  เป็นตะปุ่มตะป่ำ  ก็ต้องเจียรให้เรียบ  ซื้อหาขนาดสลีฟ  ที่พอเหมาะพอเจาะมาติดตั้งใหม่  เสียทั้งของเสียทั้งค่าแรง  งานที่มีกำไรเพียงน้อยนิด  กลับกลายเป็นขาดทุน  โดยไม่คาดคิด

            และจากเหตุการณ์ครั้งนั้น  ทำให้มีบทเรียนอันล้ำค่า  ซื้อแป๊ปทุกครั้ง  จะมีการวัดรูในทุกครั้ง  ในขณะเดียวกันก็บอกกับตนเองว่า  ถ้าหากเรายังจะยึดอาชีพ  รับจ้างติดตั้งราวบันไดสเตนเลส  เห็นทีจะต้องผลิตแป๊ปเพื่อใช้เอง  จะได้คุณภาพที่ดี  ตามที่เราปรารถนาต้องการ  และก็เป็นส่วนหนึ่ง  เหตุผลหนึ่ง  เป็นแรงบันดาลใจให้เกิด  เกรทเซ็นทรัล ”  ที่เห็นอยู่ทุกวันนี้

            ดังนั้น  ถ้าท่านใช้แป๊ปของเกรทเซ็นทรัล  รับรองว่าจะไม่พบกับปัญหาที่ผมเล่ามาทั้งหมดนี้  อย่างแน่นอน  งานราบรื่น  ไร้ปัญหา  พาสุขสันต์

            ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา  สเตนเลสได้เข้ามาทดแทนเหล็กมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด  ก่อนหน้านั้น  เจ้าของบ้าน  ที่มีฐานะทางการเงินดีก็เลือกใช้อัลลอย  โดยเฉพาะประตูอัลลอย  หน้าต่างกันขโมยก็มีใช้บ้างประปราย  ประตูอัลลอยเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็ว  ด้วยลวดลายที่ซับซ้อน  มองดูแข็งแรง  แสดงถึงความมีรสนิยมแบบยุโรป  สามารถเลือกสีสันตามความต้องการ  ให้เข้ากับสีตัวอาคารบ้านเรือนได้ง่าย

            แต่เจ้าของบ้านหรือผู้ใช้อัลลอย  ก็มีเพียงส่วนน้อยมาก  ที่จะรู้ว่าที่เรียกว่าอัลลอย  มองดูสวยงาม  แข็งแรงนั้น  ทำขึ้นจากวัสดุใด  ดังเช่นบ้านของพี่องุ่น  ก็ใช้อัลลอยนี้  ทั้งประตูรั้ว  และหน้าต่างกันขโมย  ติดตั้งทุกช่องหน้าต่าง  ใหญ่เล็กไม่เว้น  เพราะพี่องุ่นเป็นคนมีฐานะดี  ปลูกบ้านหลังใหญ่  ในเนื้อที่กว่าไร่  แถบชานเมือง  ริมคลองประปา  ประชานิเวศน์

            เช้าของวันจันทร์ถึงวันศุกร์  ลูกๆ ก็ไปโรงเรียน  สองสามีภรรยาก็เข้ามาใจกลางเมือง  สยามสแควร์มาทำงาน  สบายใจ  ไว้วางใจให้ลูกจ้างสองคนดูแลบ้าน  ทำความสะอาดบ้าน  ซักรีดไปตามเรื่อง  ห้องนอนส่วนตัวก็ล็อคกุญแจไว้  แม้แต่ลูกจ้างก็ไม่ให้เข้า  ยกเว้นวันที่พี่องุ่นอยู่บ้าน  จึงจะเข้าไปเก็บกวาดทำความสะอาดได้

            และแล้ว  เย็นวันหนึ่ง  เมื่อพี่องุ่นกลับถึงบ้าน  เปิดกุญแจเข้าไปห้องนอน  ก็ถึงกับเป็นลมหมดสติ  สภาพภายในห้องถูกรื้อค้น  กระจัดกระจาย  ตู้ลิ้นชักถูกงัดจนเสียหาย  ทรัพย์สินมีค่าที่เก็บรักษาไว้  สูญหายไปหมดสิ้น  รวมๆ แล้วเสียหายไปเกือบสองล้านบาท  กว่าจะทำใจให้หายเสียดายได้  ต้องใช้เวลาอยู่นานเป็นปีๆ

            เมื่อเกิดการโจรกรรมขึ้น  เจ้าทุกข์ก็ต้องไปแจ้งความ  ที่สถานีตำรวจหรือโรงพัก  ตำรวจก็ทำตามหน้าที่  มาตรวจที่เกิดเหตุ  จึงได้พบความจริงว่า  ขโมยหรือคนร้าย  เข้ามาทางหน้าต่างมีร่องรอย  หน้าต่างอัลลอยถูกงัด  แตกเป็นช่องใหญ่  พอที่คนจะมุดเข้าไปในห้องได้  สอบสวนลูกจ้างสองคนที่อยู่บ้านให้การว่า  ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย  เพราะพอนายออกจากบ้านไป  คุณเธอทั้งสองคน  ก็เป็นเจ้าของบ้านทันที  อยากทำอะไรก็ได้  จะนั่งจะนอนเล่นเอนกาย  ร้องเพลงค้นหาของกิน  ทำอาหารที่ตนเองถูกปาก  ย่อมทำได้หมด  กว่านายจะกลับบ้านก็เย็นค่ำ  บางครั้งต่อยาวจนดึก  ก็มีออกบ่อยๆไป  และที่ทำเป็นกิจวัตรก็คือ  เปิดวิทยุ  ฟังเพลงลูกทุ่ง  ดังลั่นห้อง  บางครั้งยังมีการโทรไปขอเพลง  ขอเพลงเพราะให้เพื่อนคนโน้นคนนี้  คนที่เคยอยู่หมู่บ้านเดียวกัน  สร้างความสนุกสนานบันเทิงใจ  มีความสุขมากกว่าเจ้าของบ้านเสียอีก  รวมระยะเวลาแล้ว  เจ้าของบ้านลงทุนลงแรง  ปลูกบ้านหลังใหญ่  สิ่งอำนวยความสะดวกพร้อม  ก็ได้ใช้ประโยชน์  เพียงชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น  ลูกจ้างที่อยู่ดูแลบ้านต่างหาก  ได้อยู่อย่างสุขสบาย  วันดีคืนดีเปิดน้ำอุ่นลงอ่าง  ลงไปแช่น้ำในอ่าง  แช่ไปครวญเพลงโปรดไปด้วย  สุขใจหรือจะเปรียบปาน

            เมื่อเกิดความเสียหายขึ้น  จึงรู้ว่า  อัลลอยที่ว่านั้น  มีแต่ความสวยงามเท่านั้น  แต่ไม่มีความแข็งแรง  ที่จะสร้างความลำบาก  ให้โจรลักเล็กขโมยน้อย  หรือพวกนักงัดแงะอาชีพได้เลย  พวกนักงัดแงะเพียงแค่ใช้ไขควง  ความยาวกว่าคืบหนึ่งอัน  สอดเข้าไปในบานหรือลวดลายของอัลลอย  แล้วไม่ต้องใช้แรงมากนัก  งัดขึ้นงัดลง  ตัวเนื้ออัลลอยก็จะแตกหลุดออกมาเป็นเสี่ยงๆ  โดยไม่มีเสียงดัง  ลูกจ้างยังช่วยกลบเสียง  ด้วยการเปิดวิทยุให้อีกด้วย  เข้าห้องไปแล้ว  มีแล้วหลายชั่วโมง  ที่จะบรรจงรื้อค้นหาทรัพย์สินมีค่า  ติดมือออกไป

            หลายท่านอาจสงสัยว่า  ทำไมง่ายดายขนาดนั้น  ความจริงคือ  อัลลอยที่ทำกันสมัยนั้น  ส่วนมากมีแบบหล่อ  วัตถุดิบก็คือ  ขี้ตะกั่ว  กับเศษอลูมิเนียมปนกัน  ใช้ความร้อนไม่มากก็ละลาย  เทเข้าแบบ  หรือบล็อกได้  เมื่อถอดขี้ตะกั่วที่เป็นลวดลายออกจากแบบ  ก็นำมาเชื่อมต่อกันจนเป็นแผงใหญ่  โดยมีกรอบเป็นแป๊ปเหล็ก  จากนั้นใช้ใบเจียร  เจียรแต่งหรือขัดให้ลวดลายขี้ตะกั่วให้เรียบ  ไม่ขรุขระ  เวลาทาสีจะได้เกิดความสวยงาม

            ลวดลายขี้ตะกั่ว  ถึงแม้จะดูหนา  แต่ก็กรอบ  เปราะ  ดังนั้นเพียงแต่ใช้ไขควง  หรือเหล็ก  เอามางัดกันก็แตกหักหมด  โจรงัดแงะจะไม่งัดประตูอัลลอยแน่ๆ  เพราะเสียเวลาปีนเข้าไปง่ายกว่ากันเยอะ  ดังนั้นจึงไม่มีข่าว  ขโมยงัดประตูรั้ว  จะมีก็แต่ประตูรั้วอัลลอย  ล้มทับเด็กและผู้ใหญ่ตาย  เพราะประตูรั้วบ้าน  ส่วนมากก็จะสูงและกว้าง  ย่อมต้องหนักเป็นธรรมดา

            อนึ่ง  ช่างที่ทำประตูอัลลอย  จะมีปัญหาเรื่องปอด  เพราะต้องเจียรหรือขัด  ทำให้เกิดฝุ่นของขี้ตะกั่ว  สะสมเข้าไปในปอด  อันเป็นต้นเหตุของ  มะเร็งปอด  ซึ่งอันตรายมากๆ